To... ρινγκ

Η απεργία στα μέσα μαζικής μεταφοράς αρχίζει και μας εξοργίζει. Νοιώθουμε ότι βρίσκομαι στη μέση ενός ιδιότυπου ρίνγκ μεταξύ κυβέρνησης και συνδικαλιστώ. Μονο που δεν πληρώνει τη νύφη ούτε ο υπουργός, ούτε οι συνδικαλιστές.

Ο μέν πρώτος καθισμένος αναπαυτικά στη πίσω θέση του υπουργικού του αυτοκινήτου - δεν έχει σημασία αν δεν είναι πια Μερσεντές αλλά υβριδικό μοντέλο - αμφιβάλλω εαν έχει καταλάβει τι σημαίνει να μην υπάρχουν συγκοινωνίες.

Δεν νομίζω, δα, ότι έχει παραμείνει αποκλεισμένος για ώρες στην Κηφισίας, μέσα στο τρελό άγχος για να μην καθυστερήσει στη δουλειά του.

Δεν νομίζω ότι ασχολείται ιδιαίτερα που το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου τελειώνει μέσα σε δυο ημέρες απο το σταμάτα ξεκίνα και χρειάζεσαι 75 ευρώ πλέον για να το ξαναγεμίσεις.

Δεν νομίζω ότι ειχε ποτέ την αγωνία να βρεί ταξί και αφού μετά χιλίων κόπων το κατάφερε, να βλέπει με τρόμο το ταξίμετρο να γράφει και να ξαναγράφει, να μετρά από μέσα του τα λεφτά που έχει στο πορτοφόλι του, να δει εαν του φτάνουν, να κάνει υπολογισμούς και να σκέφτεται μέχρι που προλαβαίνει να... φτάσει.

Όσο για το συνδικαλιστή, ναι αυτόν που αγνοεί την αποφαση του δικαστηρίου για τον παράνομο και καταχρηστικό χαραχτήρα της απεργίας, ε, δεν νομίζω να ανησυχεί ιδιαίτερα για τια χαμένες εργατοώρες στην άσφαλτο. Άλλωστε το υπουργείο δεσμεύεται για τον «δημόσιο χαραχτήρα των συγκοινωνιών». Ο φίλος μας συνδικαλιστής θα μείνει για πάντα δημόσιος υπάλληλος, αν μη τι άλλο δεν θα έχει να αγωνιά για το επαγγελματικό του μέλλον.

Ούτε νομίζω ότι τον νοιάζει ιδιαίτερα εαν τα νεύρα όλων των υπολοιπων συμπολιτών του γίνονται κάθε μέρα κουρέλια. Δεκάρα δεν δίνει εάν υποβαθμίζεται καθημερινά η ποιότητα της ζωής των Αθηναίων μέσα στα εκατομμύρια ακινητοποιημένα ΙΧ - σιγά τώρα. Στα παλιά του τα παπούτσια, εαν πέφτει έξω ο οικογενειακός προυπολογισμός με τα έξτρα λεφτά για παρκινγκ, γιατί που να βρείς να παρκάρεις όταν επιτελους φτάσεις στη δουλειά σου.

Τα μέσα μεταφοράς, κάθε σπιθαμή του τούνελ του μετρό, κάθε ρόδα λεωφορείου, κάθε κεραία τρόλλει, μπορεί να τα έχουμε πληρώσει όλοι εμείς με τους φόρους μας, αλλά ο διακόπτης, τα κλειδιά του μαγαζιού ανήκουν στο φίλο μας συνδικαλιστή.

Στο ίδιο έργο θεατές, ξανά και ξανά. Μόνο που κάποια σταγόνα, κάποια στιγμή, ξεχειλίζει το ποτήρι. Και τότε...

ΠΗΓΗ:          totefteri